در آخرین روزهای بهار ۱۴۰۴، ایران ۱۲ روز را در آتش جنگ اول آن سال گذراند؛ تجاوزی که نه تنها زیرساخت‌ها و جان‌ها را هدف گرفت، بلکه سایه‌ای نیز بر آینده جمعیتی کشور افکند.

به گزارش مرکز رسانه ای جوانی جمعیت و به نقل از تابناک، تأثیر جنگ کوتاه اول و ترورهای صهیونیست ها، بر زاد و ولد در ایران، قرار بود ۹ماه بعد خود را نشان دهد. اما بعضی ها، آمار تولد های همان روزها را به معنای عدم کاهش موالید، بر اثر جنگ عنوان کردند. اما تصمیم‌گیری برای فرزندآوری، با تأخیر ۹ماهه، در زمستان همان سال خود را نشان داد. این گزارش، با تکیه بر اسناد رسمی ثبت احوال و مرکز آمار، به بررسی دقیق این تأثیر و تفاوت آن با تصورات رایج می‌پردازد.

در خرداد ۱۴۰۴، آسمان ایران برای ۱۲ روز پر از دود و آژیر شد. حملات گسترده‌ای که از ۲۳ خرداد آغاز و با آتش‌بس ۳ تیر پایان یافت، در مواردی،  «آینده جمعیتی» کشور را نیز به چالش کشید. اما تأثیر واقعی این جنگ بر آمار زاد و ولد، همان روزها در بیمارستان‌ها ثبت نشد؛ بلکه ۹ ماه بعد، در زمستان ۱۴۰۴، در دفترهای ثبت احوال خود را نشان داد.

بسیاری از تحلیل‌های عامیانه یا حتی برخی مصاحبه‌ها، به آمار تولد **در خلال ۱۲ روز جنگ** (حدود ۳۰ تا ۳۲ هزار نوزاد) استناد می‌کنند و آن را نشانه «پایداری زندگی» جلوه می‌دهند. این رقم درست است — ثبت احوال حدود ۳۱۶۵۳ ولادت را در همان بازه ثبت کرده — اما این اعداد تأثیر جنگ را نشان نمی‌دهند؛ بلکه دقیقاً برعکس، محصول تصمیم‌گیری‌های ۹ ماه قبل هستند.

تأثیر واقعی جنگ، در*اسفند ۱۴۰۴ (۹ ماه پس از درگیری) آشکار شد: کاهش محسوس موالید نسبت به الگوی فصلی و مقایسه با اسفند ۱۴۰۳.

 کارشناسان ثبت احوال تأکید کرده‌اند که تعداد موالید اسفند سال گذشته به دلیل جنگ ۱۲روزه کاهش پیدا کرده است. این افت، نتیجه نگرانی‌های امنیتی، اقتصادی و روانی زوج‌هایی است که در بهار و تابستان ۱۴۰۴، تصمیم به فرزندآوری را عقب انداختند.

سال ۱۴۰۳ (پیش از جنگ): ۹۷۹۹۲۸ ولادت ثبت‌شده. روند کاهشی آرام اما مداوم.

سال ۱۴۰۴ (شامل جنگ): حدود ۸۹۲۰۰۰ ولادت — کاهش نزدیک به ۹۰ هزار مورد (۸-۱۰ درصد). بخشی از این افت سالانه، به ویژه در زمستان، به جنگ نسبت داده می‌شود.

برای درک بهتر، به تأخیر بیولوژیک توجه کنید: نوزادی که در اسفند ۱۴۰۴ متولد می‌شود، محصول لقاح حدود خرداد-تیر (دوران جنگ) است. زوج‌هایی که در آن روزها با اخبار حملات و نااطمینانی روبه‌رو بودند، طبیعی است که برنامه‌ریزی خانوادگی‌شان را بازنگری کنند.

ایران پیش از جنگ نیز با کاهش باروری دست‌وپنجه نرم می‌کرد. جنگ ۱۲روزه مانند کاتالیزوری عمل کرد: تشدید تورم، اختلال در تأمین نیازهای اولیه و حس ناامنی، تمایل به فرزندآوری را بیشتر تضعیف کرد. مقایسه با تجربیات گذشته الگوی مشابهی نشان می‌دهد: شوک‌های کوتاه‌مدت، افت ۹-۱۲ ماهه در آمار تولد ایجاد می‌کنند.

جنگ ۱۲روزه، «آینده نسلی» را گران کرد. کاهش موالید در زمستان ۱۴۰۴، زنگ خطری برای دهه‌های پیش رو است — جایی که «چاله جمعیتی» عمیق‌تر می‌شود. مقامات جمعیتی اذعان دارند که سیاست‌های تشویقی تاکنون نتوانسته این شوک‌ها را جبران کند.

زندگی ایرانی، حتی زیر آتش و حتی جنگ بعدی _که ادامه هم دارد_ جریان یافت؛ اما با احتیاط بیشتر. آن ۳۰ هزار نوزاد متولدشده در روزهای جنگ، نماد امیدند، ولی افت اسفند ۱۴۰۴، هشدار واقعیت. تا وقتی نااطمینانی‌ها حل نشود، گهواره‌ها خالی‌تر خواهند ماند — و این، هزینه واقعی هر جنگی است که فراتر از میدان نبرد ادامه می‌یابد.