قرن حاضر شاهد تغییرات بی‌سابقه‌ای در ساختار جمعیتی بوده و پیری جمعیت در خط مقدم این تغییرات قرار دارد؛ پدیده ای که ناشی از ترکیبی از افزایش امید به زندگی و کاهش نرخ تولد است. این پژوهش به بررسی پیامد تغییرات جمعیتی، به ویژه پیری جمعیت بر چالش‌های سیستم‌های مراقبت بهداشتی در ایران در سال 1403 می‌پردازد. مطالعه حاضر به روش کیفی با استفاده از مصاحبه‌ی عمیق نیمه ساختاریافته با خبرگان و تکنیک گلوله برفی تا زمان اشباع داده‌ها ادامه یافت و تحلیل آن‌ها نیز با استفاده از روش نظریه داده بنیاد صورت پذیرفت. با افزایش جمعیت سالمند و به دنبال آن شیوع بیماری‌ها، تقاضا برای مراقبت‌های تخصصی افزایش می یابد؛ به گونه‌ای که پیامدهای گسترده‌ای بر تخصیص منابع، نیروی کار و پایداری زیرساخت‌های مراقبتی دارد. در نتیجه با پیری جمعیت و پیامدهای چند وجهی بر سلامت جسمی و روانی و به دنبال آن چالش‌های افزایش شکاف بین نسلی و عدم توازن بین نیروی کار و سازگاری زیرساخت‌ها، کمبود حرفه‌های مرتبط با مراقبت سالمندان، افزایش نیاز به آموزش نیروی متخصص، لزوم تبیین فرهنگ ایرانی در حمایت از سالمندان، افزایش نیاز به فناوری برای پاسخگویی به نیازهای در حال رشد جمعیت سالخورده در سیستم مراقبت های بهداشتی و مالی کشور ایجاد می گردد. لذا به منظور حرکت به سمت فراگیری، پایداری و بهبود کیفیت زندگی سالمندان این پژوهش از یک رویکرد پیشگیرانه و کل نگر در زمینه پیامد تغییرات جمعیتی بر سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی دفاع می کند و خواستار مداخلات سیاست‌های نوآورانه و ارزیابی مجدد دیدگاه اجتماعی در مورد پیری است.