برخلاف این تصور رایج، خانواده‌های ایرانی عمیقا فرزنددوست هستند و آنها را نه فقط یک مسئولیت، بلکه مایه برکت، معنا و پویایی زندگی می‌دانند. در فرهنگ ایرانی، فرزند نماد امید، تداوم نسل و پیوند عاطفی است. حتی در خانواده‌های کم‌درآمد یا پرتنش، آمدن فرزند با شور و اشتیاقی بی‌نظیر همراه است. در شرایطی که برخی جوامع به سمت کاهش شدید فرزندآوری حرکت کرده‌اند، هنوز در ایران، فرزند جایگاه عاطفی و فرهنگی خاصی دارد. حتی زوج‌های تحصیلکرده و ساکن کلانشهرها نیز اغلب به دنبال تجربه فرزندداری هستند، نه از روی اجبار سنت، بلکه از روی عشق و باور به غنای زندگی با حضور کودک. به عبارت دیگر، خانواده ایرانی به‌‌رغم همه دشواری‌های زندگی مدرن، فرزند را گمشده آرامش خود می‌داند و این عشق به فرزند، یکی از اصیل‌ترین لایه‌های هویت فرهنگی ایرانیان باقی‌مانده است.