به گزارش مرکز رسانه ا یجوانی جمعیت و به نقل از ایران؛ زهرا بهروزآذر در بیستوهفتمین کنگره بینالمللی رویان با اشاره به اقدامات انجامشده برای ساماندهی روشهای نوین درمان ناباروری توضیح داد: «این برنامه با تکیه بر سیاستهای کلی، قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت و برنامه هفتم پیشرفت و با همکاری وزارت بهداشت، جهاد دانشگاهی و متخصصان این حوزه تدوین شده است.»
او حفظ باروری را یکی از رویکردهای مهم آینده نظام سلامت باروری دانست و اعلام کرد: «در قانون برنامه هفتم پیشرفت، امکان انجماد یا فریز تخمک برای دختران مجرد بالای ۳۰ سال پیشبینی شده که اقدامی مهم و مترقی به شمار میرود.»
معاون رئیسجمهور در امور زنان و خانواده گفت: «تلاش میکنیم این تکلیف قانونی بهدرستی اجرا شود. در این زمینه، افزایش آگاهی عمومی درباره حفظ باروری اهمیت دارد و باید در موارد ضروری، امکان مشاوره و بهرهگیری از روشهای علمی حفظ باروری برای افراد فراهم شود.»
بهروزآذر با تأکید بر ضرورت نگاه جامع به سلامت باروری توضیح داد: «سلامت باروری صرفاً محدود به درمان ناباروری نیست و باید از رویکرد سنتی و درمانمحور به سمت رویکردی پیشنگرانه و آیندهنگر حرکت کنیم یعنی آموزش و آگاهی، پیشگیری از بیماریها، تشخیص بهموقع، درمان مناسب و دسترسی به خدمات باکیفیت را مد نظر داشته باشیم و در این باره لازم است سیاست سلامت کشور از نگاه صرفاً درمانمحور به نگاه پیشنگرانه و آیندهنگر حرکت کند.»
او با بیان اینکه افزایش سواد سلامت در جوانان، توجه ویژه به سلامت پیش از ازدواج و بارداری و شناسایی بهموقع عوامل خطر، باید بهعنوان بخشهای جداییناپذیر سیاستگذاری کلان سلامت کشور مورد توجه قرار بگیرد، گفت: «نباید اجازه بدهیم که مسائل اقتصادی و دغدغههای ناشی از ناباروری، زوجها را از دسترسی عادلانه به خدمات باکیفیت و استاندارد در نقاط مختلف کشور محروم کند.»
معاون رئیسجمهور در امور زنان و خانواده با بیان اینکه خانواده نقطه آغاز سیاستگذاری جمعیتی است، گفت: «ما نباید اجازه بدهیم اعداد و شاخصها، انسان و خانواده را پشت سر خود پنهان کنند. پشت هر تولد، یک خانواده قرار دارد و تصمیم برای فرزندآوری، بیش از آنکه یک عدد در آمار جمعیتی باشد، یک تصمیم عمیق انسانی و خانوادگی است که با امیدها، نگرانیها و شرایط زندگی گره خورده است.»
معاون رئیسجمهور با بیان اینکه سیاست جمعیتی پایدار بدون سیاست جامع حمایت از خانواده امکانپذیر نیست، گفت: «اقتصاد، مسکن، اشتغال و امنیت شغلی، هزینههای تربیت فرزند، تغییر سبک زندگی، افزایش سن ازدواج و فرزندآوری و مسائل مرتبط با سلامت باروری بر تصمیم خانوادهها اثرگذارند. به همین دلیل، سلامت باروری و آینده خانواده، موضوع یک نهاد خاص نیست و به یک حکمرانی هماهنگ نیاز دارد.»
او با تأکید بر اینکه اگر به دنبال عبور از چالشهای جمعیتی هستیم، باید بستری فراهم کنیم که خانوادههای ایرانی با احساس امنیت، امید و حمایت، برای فرزندآوری تصمیم بگیرند، گفت: «تغییر ارزشها و نگرشها نسبت به فرزندآوری باید مورد توجه قرار گیرد چون فرزندآوری دیگر تصمیمی یکطرفه یا صرفاً مبتنی بر نگاههای سنتی گذشته نیست؛ زن و مرد باید در کنار یکدیگر درباره خانواده و فرزندآوری تصمیم بگیرند و برنامههای آموزشی و فرهنگی باید به گونهای طراحی شوند که مردان و پدران را برای پذیرش مسئولیتهای جدید در کنار زنان و مادران برای پذیرش مسئولیت فرزندآوری و تربیت نسل جدید آماده کند.»
کلیدیترین رکن فرزندآوری
بهروز آذر توضیح داد: «سیاستگذاری درست، سیاستی است که زن را میان مادری و پیشرفت اجتماعی مجبور به انتخاب نکند. در واقع سیاستگذاریها باید به گونهای باشد که هماهنگی میان امکان تحصیل، اشتغال و مشارکت اجتماعی را در کنار تجربه مادری برای زنان فراهم آورد. در این مسیر، تأمین امنیت شغلی و معیشتی، مرخصیهای پدری و مراقبتهای لازم، از جمله الزاماتی است که میتواند به حضور فعالتر پدران در کنار خانواده کمک کند.»
به گفته معاون رئیسجمهور در امور زنان و خانواده، باید برای کاهش هزینههای درمان، تقویت پوششهای بیمهای، توسعه مراکز تخصصی و مهمتر از همه، دسترسی عادلانه به خدمات باکیفیت تلاش کنیم و هیچ زوجی نباید صرفاً به دلیل محل زندگی یا توان اقتصادی از خدمات علمی و استاندارد محروم شود.
او با اشاره به ظرفیت علمی کشور و جایگاه پژوهشگاه رویان گفت: «رویان برای جامعه علمی ایران فقط یک مرکز پژوهشی و درمانی نیست، رویان نمادی از این است که چگونه میتوان دانش را به خدمت، فناوری را به درمان و پژوهش را به امید و زندگی تبدیل کرد.»
بهروزآذر با اشاره به اینکه کلیدیترین رکن فرزندآوری، امید است، گفت: «اگر والدین به فردا امید نداشته باشند و نگران آینده باشند، برای تولد یک انسان جدید تصمیم نخواهند گرفت. وظیفه بدنه حکمرانی کشور این است که با ایجاد ثبات، آرامش و چشماندازی روشن، مسیر فرزندآوری را نه به یک ریسک نگرانکننده که به اقدامی سرشار از عشق و شوق به آینده تبدیل کند.»